Een jongen, de pulperia, witte schoenen en God die werkt.

Op de veranda van de kleine pulpería zag ik twee witte schoenen uitsteken. Het was zondag, de winkel was gesloten. Waarom zat er iemand daar op de grond? 

Toen verscheen een gebruind koppie vanachter de muur. Jesper. Ik herkende hem meteen. 

Jesper is één van de buurtkinderen die vaak op het terrein van de compound voetbalt. Een jongen met een reputatie: opvliegend, moeilijk gedrag, liever op straat dan op school of thuis. Zijn thuissituatie is niet geweldig. Moeder lijkt niet naar hem om te kijken en geeft hem niet de liefde en zorg dat elk kind nodig heeft. Vader is niet in beeld. 

We leerden Jesper kennen in onze eerste week in Honduras. De kinderen hadden een baby roofvogel gevonden en wilden haar grootbrengen. Liefdevol gaven ze haar eten en beschermden haar. Maar op een dag, na een ruzie over een fietsbel, sloeg Jesper in zijn woede de vogel dood. De kinderen waren geschokt. Op dat moment heb ik een klein gebed gebeden, dat hij de Liefde van onze vader mag leren kennen en dat de Heer zijn hart mag raken en veranderen. 

Op een zondag hadden we gasten op bezoek en de oudere jongens van deze gasten vroegen aan Jesper of hij ook een keer wilde meegaan naar de kerk. Jesper wilde wel samen met deze jongens in onze laadbak een keertje naar de kerk. De gasten gingen die week weer naar huis. En toen het weer zondag was geworden maakten wij ons klaar voor de zondagse dienst. En daar zat hij. Alleen. In zijn mooiste kleding. Schoorvoetend vroeg hij of hij met de ‘gringo’s’ mee mocht naar de kerk. 

Waarom vertel ik dit? 

Omdat het een wonder is. Een jongen van elf, zonder aanmoediging, zonder iemand die hem uit bed haalt, trekt zijn nette kleren aan en loopt helemaal alleen naar ons huis. Hij durfde niet aan te bellen. Hij wachtte. Hoopvol. Stil. 

Dat betekent iets. Dat betekent dat hij iets geproefd heeft van onze grote God. Iets dat hem raakt, iets dat hem trekt. Niet door woorden, maar door Zijn aanwezigheid. Door Zijn Liefde. Door iets onzichtbaars dat werkt in zijn hart. 

Jesper zit nog steeds zondags bij de pulpería. Trots met zijn nieuwe jongerenbijbel in de hand. In zijn mooiste kleding. Wachtend.