Twee volle dagen straatprediking in San Pedro Sula

"Ik sta in de volle zon. Tropische hitte van boven de 30 graden en gezonde spanning zorgen dat ik overal zweetdruppeltjes voel rollen. Op straat brengen we een boodschap van hoop en vergeving. Ik spreek in het Engels, Osman vertaalt naar het Spaans. Sommigen knikken instemmend, anderen luisteren geboeid of praten zachtjes. Voor een overheidsgebouw wacht een rij van tientallen mensen onder het toeziend oog van zwaarbewapende soldaten. Dan drukt een wildvreemde ons een ijskoud flesje cola in de hand – een onverwachte bemoediging. We sluiten af met de oproep om in stilte mee te bidden, en enkele hoofden buigen zich."

Op een andere locatie maakt ik veelvuldig oogcontact met een man. Later spreken we hem aan: de man vertelt dat hij verkeerde keuzes heeft gemaakt, maar zich daar ter plekke opnieuw wil toewijden aan de Heer. We bidden met hem, waarna ze samen verdergaan – op zoek naar een nieuw publiek.

"We zaaien onder zweetdruppels in plaats van tranen en hopen dat er in de hemel gejuich klinkt. Een nieuwe samenwerking lijkt begonnen te zijn, en ik ben benieuwd wat dit nog meer zal brengen."

 Een korte impressie van de straatprediking San Pedro Sula.

Geweldig nieuws: Visum

 We hebben geweldig nieuws: afgelopen maandag mochten we ons 5-jarige visum ophalen in de hoofdstad Tegucigalpa. Na zeven maanden wachten is deze stap eindelijk gezet. Wat heertlijk om dit nu achter de rug te hebben! Een ieder die met ons meegebeden heeft: jullie gebeden zijn verhoord. We mogen hier nu zeker vijf jaar aan de slag en verder bouwen aan Gods Koninkrijk.

Ondertussen draait het leven weer volop. Deze week zijn de scholen geopend en hebben Vayenne en Mayra hun eerste schooldag gehad. Op het terrein zijn we druk bezig met klussen en onderhoud, zodat alles goed blijft functioneren en klaar is voor de komende tijd.

Guido bereidt zich intussen voor op een tweedaagse evangelisatie outreach in San Pedro Sula. San Pedro Sula staat bekend als een van de gevaarlijkste steden ter wereld. Het extreem hoge bendegeweld, (drugs)criminaliteit en het zeer hoge moordcijfer maken het tot een plek waar angst en wanhoop vaak de boventoon voeren. Juist dáár moet het evangelie krachtig klinken.

We geloven dat juist op deze donkere plekken het licht van Christus het felst kan schijnen. Bidden jullie met ons mee voor open harten, mooie gesprekken en levensveranderend werk van de Heilige Geest? En natuurlijk ook voor bescherming onderweg en tijdens de outreach.

Een terugreis vol hindernissen

Na een heerlijke tijd in Nederland zijn we inmiddels alweer anderhalve week terug in Honduras. Dat klinkt eenvoudig, maar in totaal waren we 54 uur onderweg.

In Nederland haalden we onze vlucht naar Panama op het nippertje. Een online formulier werkte niet mee, waardoor de spanning flink opliep. Eenmaal in Panama aangekomen, dachten we opgelucht adem te kunnen halen… maar daar werden we bij de gate geweigerd. Voor onze ogen zagen we het vliegtuig vertrekken, zonder ons.

Honduras wilde dat we een gelekoortsvaccinatie hadden voordat we het land binnenkwamen. Dus op naar Panama-stad, waar we het vaccin lieten zetten. Terug bij de luchthaven vond het baliepersoneel dat we tien dagen in Panama moesten blijven zodat het vaccin effectief zou zijn.

Eerder kregen we het bericht dat we met de eerste vlucht ’s avonds mee mochten en deze woorden hebben we herhaald en na wat aandringen werd er uiteindelijk op hoger niveau besloten om ons toch door te laten gaan.

Die nacht reisden we door naar Honduras. Daar aangekomen bleek dat al onze koffers nog in Panama waren achtergebleven. Rond half 4 uur ’s nachts vonden we gelukkig een hotel dat 24 uur open was, zodat we even konden uitrusten. De volgende dag kwam het verlossende bericht, onze koffers waren gelokaliseerd en onderweg naar Honduras.

Na nog een paar uur rijden vanaf de luchthaven kwamen we eindelijk weer aan op onze plek. En nu zijn we weer thuis, zo voelt het ook echt.

Slapen, 2 uur in de nacht luchthaven San Pedro Sula

Blad Zending en gemeente

Beste vrienden,

Door de drukte lukt het ons niet altijd om nieuwe blogs te plaatsen. Gelukkig blijven we onze verhalen wel delen — soms via andere kanalen. Zo verschijnen er regelmatig artikelen van ons in het blad Zending en Gemeente. Die verhalen en ervaringen willen we graag ook hier met jullie delen.

Het blad van Stichting Zending en Gemeente kun je op aanvraag thuis ontvangen. Daarnaast is het heel eenvoudig online te bekijken, zodat je altijd toegang hebt tot de nieuwste edities.

Zending en gemeente

Want ons is een Kind geboren, een Zoon is ons gegeven…" (Jesaja 9:5)

 Want ons is een Kind geboren, een Zoon is ons gegeven…" (Jesaja 9:5)

Wat een geweldige profetie uit het oude testament, opgeschreven ver voor dat onze Jezus is geboren! In deze gezegende tijd van het jaar mogen wij opnieuw stilstaan bij het wonder van Gods liefde: Jezus Christus, het Licht dat in de duisternis is gekomen. Zijn komst brengt hoop, vrede en vreugde.

Dat Hij ons mag vervullen met dankbaarheid voor Gods onuitsprekelijke liefde, en bemoedigen in ons geloof en inzet voor Zijn Koninkrijk. Laten wij samen, wij in Honduras en jullie op jullie plek, getuigen van het Licht dat nooit dooft en ons hart richten op Hem die ons vrede schenkt.

Wij wensen jullie een gezegend Kerstfeest en een nieuw jaar vol vertrouwen in Gods leiding.

Guido en Liesbeth, Mayra en Vayenne en Layca.

Vayenne haar boemschik-creatie

 

Christmas caroling in Honduras

Wij werken samen met o.a. Amerikaanse zendelingen en zij houden van 'Christmas Caroling'. Dit is een traditie van het zingen van kerstliederen, deur tot deur om de feestvreugde te verspreiden en het goede nieuws te willen delen. Natuurlijk wilden wij dit ook eens meemaken en zijn meegegaan. Aangezien we in de bergen wonen klinkt het gezang door het hele dal heen. 

Met z'n allen in een pickup truck zijn we de naar de huizen gegaan om kerstliederen in het Spaans te zingen. En dat klonk zo: 

Spanish christmas song

Christmis greetings

De hondurese wandeling (Vayenne)

bos wandeling               

Wij hadden het best saai in ons tijdelijk huisje en onze hond Layca 

moest uit gelaten worden dus we dachten laten we een 

 bos wandeling maken en hier zijn een paar foto's van ons:

  

     

                                    

Layca

Layca is onze hond. Ze is zwart en ze heeft een rood halsbandje ze is een labrador en ze is de mooiste labrador in het hele land, vind ik. Hier zijn een paar foto's van haar:

 NATUURGEBIED. 

In de plek waar wij gingen wandelen is het heel mooi en er was ook een uitkijk punt en dan kon je de hele stad zien hier zij een paar foto's:

bloemen 

Er zijn prachtige bloemen in die plek en ook kleine mooie blaadjes, maar geen grote bloemen er waren aleen maar kleine bloementjes hier zijn een paar foto's:

boom 

Er was een boom omgevallen ik zag alle boomwortels en veel boomwortels waren er zeker, hier zijn een paar fotos:

Een jongen, de pulperia, witte schoenen en God die werkt.

Op de veranda van de kleine pulpería zag ik twee witte schoenen uitsteken. Het was zondag, de winkel was gesloten. Waarom zat er iemand daar op de grond? 

Toen verscheen een gebruind koppie vanachter de muur. Jesper. Ik herkende hem meteen. 

Jesper is één van de buurtkinderen die vaak op het terrein van de compound voetbalt. Een jongen met een reputatie: opvliegend, moeilijk gedrag, liever op straat dan op school of thuis. Zijn thuissituatie is niet geweldig. Moeder lijkt niet naar hem om te kijken en geeft hem niet de liefde en zorg dat elk kind nodig heeft. Vader is niet in beeld. 

We leerden Jesper kennen in onze eerste week in Honduras. De kinderen hadden een baby roofvogel gevonden en wilden haar grootbrengen. Liefdevol gaven ze haar eten en beschermden haar. Maar op een dag, na een ruzie over een fietsbel, sloeg Jesper in zijn woede de vogel dood. De kinderen waren geschokt. Op dat moment heb ik een klein gebed gebeden, dat hij de Liefde van onze vader mag leren kennen en dat de Heer zijn hart mag raken en veranderen. 

Op een zondag hadden we gasten op bezoek en de oudere jongens van deze gasten vroegen aan Jesper of hij ook een keer wilde meegaan naar de kerk. Jesper wilde wel samen met deze jongens in onze laadbak een keertje naar de kerk. De gasten gingen die week weer naar huis. En toen het weer zondag was geworden maakten wij ons klaar voor de zondagse dienst. En daar zat hij. Alleen. In zijn mooiste kleding. Schoorvoetend vroeg hij of hij met de ‘gringo’s’ mee mocht naar de kerk. 

Waarom vertel ik dit? 

Omdat het een wonder is. Een jongen van elf, zonder aanmoediging, zonder iemand die hem uit bed haalt, trekt zijn nette kleren aan en loopt helemaal alleen naar ons huis. Hij durfde niet aan te bellen. Hij wachtte. Hoopvol. Stil. 

Dat betekent iets. Dat betekent dat hij iets geproefd heeft van onze grote God. Iets dat hem raakt, iets dat hem trekt. Niet door woorden, maar door Zijn aanwezigheid. Door Zijn Liefde. Door iets onzichtbaars dat werkt in zijn hart. 

Jesper zit nog steeds zondags bij de pulpería. Trots met zijn nieuwe jongerenbijbel in de hand. In zijn mooiste kleding. Wachtend.  

ApeTrots

Gisteren was de grote parade – een evenement dat voor de Hondurezen van grote betekenis is.

De scholen laten zien wat ze in huis hebben, en iedereen komt kijken naar de kleurrijke optocht.

Voor Mayra duurde deze parade maar liefst 5,5 uur! En dat met een temperatuur die opliep tot 30 graden. In een volledig uniform, met dichte schoenen en een trommel van 2,5 kilo, heeft ze bijna 2 kilometer lang gedanst en getrommeld. Wat een prestatie!

De school koos voor het prachtige lied: Hij is de machtige van Israël.

In de afgelopen weken heeft de school de leerlingen intensief klaargestoomd. In het begin oefenden ze nog 3 uur per dag, maar in de laatste week werd dat zelfs 5 uur per dag. Maar Mayra heeft doorgezet en karakter getoond. Wij als ouders zijn natuurlijk ape-trots op deze meid! Het was niet makkelijk, maar ze heeft het geflikt!

Hierbij de foto's en een paar filmpjes. Ik hoop dat jullie Mayra herkennen. Mocht je haar niet kunnen vinden, laat gerust een berichtje achter – dan geef ik je een hint!

Lieve allemaal,

Het is even stil geweest van onze kant, maar zoals ze zeggen: geen nieuws is goed nieuws 😉. We zijn er nog, en we maken het goed—al is het soms een beetje puzzelen.

Papierwerk & vergunningen

De afgelopen tijd stond in het teken van officiële documenten vertalen. Waarom? Zodat we een verblijfsvergunning voor vijf jaar kunnen aanvragen. En als dat lukt, mogen we daarna zelfs een permanente vergunning aanvragen. Spannend!

De papieren liggen inmiddels bij immigratie. Nu is het wachten geblazen… Het hele proces kan 4 tot 6 maanden duren, al horen we dat het soms nóg langer kan zijn. Geduld is een schone zaak, zeggen ze dan.

Visa-verlenging: betalen of reizen?

Ondertussen moeten we elke drie maanden ons visum vernieuwen. Dat kan op twee manieren:

•  Betalen: ongeveer €300 
•  Reizen: drie dagen naar een buurland (met minstens één ander land ertussen)

Wij kozen voor optie twee. Met de auto reden we naar Nicaragua en daarna naar Costa Rica. Een Air-bnb vlak over de grens werd ons tijdelijke thuis. Na 72 uur keerden we terug. De reis ging prima, maar we hadden ons flink verkeken op de tijd en het papierwerk bij de grens. Denk aan: exit- en entree-stempels, tijdelijke auto-importvergunning, autoverzekering, insectenspray (ja, echt), en entreegeld. Elk item had z’n eigen loket. Per grens (4 grenzen) kostte het ons 2 tot 3 uur en daarop nog de reisuren.

Wonen & schoolleven

We wonen nog steeds op de compound, en dat bevalt goed. Veilig, veel speelruimte voor de meiden, en de school is dichtbij. Sinds drie weken gaan ze naar een Engels-Spaanse school. Het uniform en de lange dagen zijn even wennen, maar ze doen het goed.

                                 Lopend naar school met onze buurhond

                                        

1e dag op school in uniform

  

Op school wordt druk geoefend voor een grote parade op 13 september. Mayra was meteen enthousiast over de drums en mag meedoen. Wat begon met twee uurtjes oefenen per dag, is nu opgelopen tot vijf uur per dag in soms wel 33 graden. Ze komt elke dag moe thuis. Nog even volhouden, dan mag ze laten zien waarvoor ze zo lang geoefend heeft! 

Met de meiden op de compound hebben we een ´sleepover'  / movie night georganiseerd.  Dat was een groot succes!

🍽️ Eten & koken: van supermarkt naar zelfgemaakt

Eten vinden dat iedereen van ons lekker vindt is hier een uitdaging. In Nederland kan je heel divers eten kopen en ook veel (bijna) kant-en-klaar, hier moeten we veel zelf maken. Het lokale brood valt niet in de smaak bij de meiden en is ook duur, dus bakken we het zelf. Hier kun je heel goedkoop tortilla's, bonen, rijst, eieren, kip, rundvlees, bloem, mais en bananen krijgen.  Maar voedsel zoals appels, druiven, aardbeien en andere groenten en fruit zijn geïmporteerd en daarom twee keer zo duur als in Nederland.

Ik ben inmiddels een echte keukenprinses geworden: zelf gemaakte chili con carne, brood, pizza’s, courgette - en bananen cakes… binnenkort waag ik me zelfs aan zelfgemaakte yoghurt! (ik heb een broodbakmachine van Guido gekregen, gisteren vanuit Amerika met een transport gekomen. Ben er superblij mee!😁)

Groetjes van ons allemaal!
We denken aan jullie en hopen dat alles goed gaat daar. Tot de volgende update !

 
                                            Prachtige foto'sgemaakt door Neshamah 

Naar een ziekenhuis in Honduras

Het gaat echt goed met ons.  Desondanks was het even schrikken een paar dagen geleden. 

Mayra is gevallen in huis. Door natte voeten is ze uitgegleden en achterovergevallen op de stenen vloer. Ze had veel pijn aan haar schouder/arm. Omdat we een breuk vermoedde zijn we naar de dichtstbijzijnde kliniek(je) gereden. Daar heeft een arts ernaar gekeken en haar een spuit tegen de pijn gegeven.  

Helaas konden ze niet veel meer doen omdat ze geen röntgenfoto kunnen maken en hebben ze een verwijsbrief geschreven voor het dichtstbijzijnde ziekenhuis. (1,5 uur rijden verderop) 

Wel hebben ze haar arm gefixeerd en we waren klaar om te vertrekken toen we hoorden dat een jongen ( c.a 12 jaar) een motorongeluk had gehad en met een gebroken arm zat. Aangezien hij en zijn vader geen vervoer hadden, konden wij ook tegelijk hen meenemen. Na een lange rit op een slechte weg in het donker en een niet al te veilige omgeving kwamen we na anderhalf uur rijden aan. 

Nu hoor je vaak van zendelingen dat er een moment komt van een kleine of grote cultuurshock, deze hadden we nog niet ervaren, maar toen we daar aankwamen ervaarde we hoe een cultuurshock voelt. We moesten buiten wachten voor het ziekenhuis op 2 rijen houten bankjes met in het midden een doorgang. Wachtend op de harde houten banken zagen we mensen met ernstige hoofwonden, huilende kinderen, iemand die bloed spuugde, volwassenen met tranen van de pijn, gebroken enkels, mensen die door anderen naar binnen werden gedragen en soms iemand op een brancard vanuit de ambulance. Te midden in een sterke geur van katten urine. 

Daar zit je dan met je kind, uren te kijken naar alle ellende om je heen; een man met een hoofdwond die al een half uur op een bankje ligt, een man die zich een uur zit te verbijten met een T-shirt om zijn gebroken enkel heen, een vrouw die met een doek staat te wapperen voor een dame die niet goed lijkt te worden en onvoorstelbaar genoeg en man die vanuit het ziekenhuis op een brancard wordt weggereden waarbij alleen zijn sokken boven het witte laken uitsteken, zijn hoofd is al bedekt, de man was dus al overleden. 

Inmiddels (2,5 uur wachten) is ook de pijnmedicatie van Mayra uitgewerkt en vragen we ons af wanneer we eindelijk naar binnen mogen. 

Eenmaal binnen was de situatie niet veel beter. Overvolle ruimtes, geen bedden maar sta-op stoelen naar achteren geklapt. Personeel droeg geen handschoenen, ook niet als ze bloed van de vloer vegen of als ze een infuus plaatsen. De zwerfkatten zitten zelfs ook binnen in het ziekenhuis en overal zitten en liggen mensen. 

Gelukkig bleek Mayra geen schouder uit de kom te hebben of een botbreuk. Ze heeft wel pijnmedicatie (via infuus) gekregen.

Ik denk niet dat we kunnen beschrijven en bevatten wat we allemaal gezien hebben in de 4 uur dat we er waren. Dit was voor ons een echte cultuurshock. Je verwacht zoiets in een oorlogsgebied en niet in Honduras. We hadden verwachten dat anno 2025 dat er voldoende kennis is van hoe dingen te organiseren en de hygiënevoorschriften.

Gelukkig konden we voor de jongen met zijn gebroken arm wel tot zegen zijn met het vervoer naar het ziekenhuisje. Helaas moest hij blijven en is de dag erna geopereerd. 

Bij thuiskomst kwamen we erachter dat ook diezelfde avond de kittens van Mayra en Vayenne waren doodgegaan. Mayra heeft ‘s nachts nog de nodige tranen gelaten en dankzij het tijdverschil heeft ze nog een tijdje kunnen bellen met iemand van ons thuis front team (TFT).

Willen jullie iets liefs naar Mayra en ook Vayenne sturen dan vinden ze dit heel leuk. Vermeld je wel je naam bij het bericht?