Stomdronken, een vicieuze cirkel

Op een zondagmiddag rijd ik met mijn dochters Mayra en Vayenne naar een riviertje toe. Het is een warme middag en we zijn op zoek naar schaduw en verkoeling. Onderweg twijfel ik bij een splitsing of ik links of rechtsaf moet slaan en sta hier een tijdje stil. Kijkend naar mijn navigatie vang ik op wat de meiden tegen elkaar zeggen:

“Daar is een man; het lijkt wel of hij geen armen heeft; hij beweegt niet; leeft ie nog?
“Ja, hij beweegt!”
Inmiddels is mijn aandacht volledig getrokken en kijk ik naar wat de meiden zo intrigeert.
Ik zie een man op zijn buik liggen welke probeert zijn armen onder zijn lijf vandaan te wurmen. Hij kijkt onze kant op en probeert omhoog te komen. De zwaartekracht wint en hij blijft liggen, stomdronken….

Ik grijp deze uitgelezen kans om te vertellen over de gevaren van alcohol, niet wetende dat voordat ik uitgepraat ben we nog meer dronken mannen tegen komen.

Totaal zelfs vier, de ene waggelend over straat de ander plat op zijn rug, een 'local' met cowboylaarzen en ,-hoed en een machetti nog in de hand. We moeten er met een boog omheen rijden wat hij blokkeert de weg.

Helaas is dit een trieste realiteit hier. Zondagmiddag: zij zorgt voor de kinderen en geeft ze te eten, als er al geld was om eten op tafel te zetten. Dat heeft hij namelijk mogelijk allemaal al uitgegeven aan de drank…

Daar ben ja dan als zendeling, als vreemde blanke Europeaan.
Wat doe je hiertegen? Het is in vele (gebroken) gezinnen een cirkel die maar door blijft gaan:
arme ouders met weinig geld en geregeld een verslaving, kinderen die niet naar school gaan omdat daar geen geld voor is of de noodzaak niet voor wordt ingezien.
Het slechte voorbeeld nemen de niet opgeleide kinderen mee en dit leidt vaak weer tot nieuwe arme ouders, alleenstaande moeders of afwezige of verslaafde vaders.
Hoe doorbreek je dit?

De cirkel door breken
We hebben gezien in de afgelopen maanden dat het meest succesvol is om de cirkel te doorbreken op jonge leeftijd.
Dan heb je dus een positie nodig waar je veel positieve invloed uit kunt oefenen op kinderen.
Waar kun je dat beter doen dan op school?!
Dat is precies de reden waarom het project waar we aan meewerken een school is begonnen.
Al vanaf 4 jaar oud kunnen de kinderen hier terecht en ze worden dagelijks ondergedompeld in een omgeving van structuur, orde, duidelijkheid, aandacht en liefde.
Nóg waardevoller wordt er geprobeerd om voor te leven hoe het is om Christen te zijn in woord en daad.
Ook memoriseren de kinderen wekelijks Bijbelteksten en leren veel liedjes.
Regelmatig worden er Bijbelteksten opgezegd in de auto naar school of naar huis en wordt er heel wat afgezongen.

Maar we zien ook de levens van ouders veranderen, waar ze eerst alleen op het jaarlijkse kinder-zangoptreden komen beginnen ze nu de ook de zondagse diensten te bezoeken.
Ik denk dat het vele zingen en opzeggen van Bijbelteksten in de auto namelijk ook thuis gewoon doorgaat.
En zo wordt de zegen die op school ontvangen wordt mee genomen naar huis en wordt de cirkel niet alleen doorbroken in de levens van deze kinderen maar worden hele gezinnen en families bereikt met het kostbare en broodnodige evangelie.

Eén van de kinderen van de school met achter hem zijn "huisje". 

Ook hier in de bergen van Honduras werkt God, worden cirkels doorbroken en veranderen levens.
Worden er levens gezegend en gebruikt om tot zegen te zijn.
Dit is rijkdom te midden van armoede waar wij getuigen van mogen zijn en ook van mogen getuigen.

Alle dank aan onze levende Heer!

Geen water meer uit de kraan.

We zitten hier midden in de laatste weken van het droge seizoen. Het grondwaterpeil is zo laag dat de provincie waar wij wonen de kraan helemaal heeft dichtdraait. Slechts één keer per week gaat hij een paar uur open — en dan moet je razendsnel bedenken hoe je dat kostbare water gaat gebruiken.

Pas als het niet meer vanzelf uit de kraan stroomt, merk je hoe vaak je het eigenlijk nodig hebt: handen wassen, afwas doen, kleren schoonmaken, wc doorspoelen. Alles vraagt om water. Daarom wachten we met smart op het regenseizoen dat gelukkig over een paar weken begint.

Drinkwater kopen we altijd al in de winkel, want uit de kraan kun je het water niet drinken. Zodra er weer een beetje water door de leiding stroomt, vullen we onze Pila: een grote bak met water en daarnaast een wasbord.

Het is bijzonder hoe vanzelfsprekend stromend water lijkt, totdat het er niet meer is. Dan besef je pas hoe afhankelijk je bent van iets zo alledaags als een draai aan de kraan.

Deze jongen legt uit hoe je de 'Pila' gebruikt. Vrijwel alle huisjes hebben een Pila.

Kinderen en Spaans

"Kinderen zijn net sponsen" een uitspraak van mijn schoonzus (docent basisonderwijs) soms. En dat klopt helemaal, nog even en dan spreken ze beter Spaans dan hun ouders.

Hierbij het 'Onze vader' in het spaans door Vayenne en Mayra :

                  Padre Nuestro

Twee volle dagen straatprediking in San Pedro Sula

"Ik sta in de volle zon. Tropische hitte van boven de 30 graden en gezonde spanning zorgen dat ik overal zweetdruppeltjes voel rollen. Op straat brengen we een boodschap van hoop en vergeving. Ik spreek in het Engels, Osman vertaalt naar het Spaans. Sommigen knikken instemmend, anderen luisteren geboeid of praten zachtjes. Voor een overheidsgebouw wacht een rij van tientallen mensen onder het toeziend oog van zwaarbewapende soldaten. Dan drukt een wildvreemde ons een ijskoud flesje cola in de hand – een onverwachte bemoediging. We sluiten af met de oproep om in stilte mee te bidden, en enkele hoofden buigen zich."

Op een andere locatie maakt ik veelvuldig oogcontact met een man. Later spreken we hem aan: de man vertelt dat hij verkeerde keuzes heeft gemaakt, maar zich daar ter plekke opnieuw wil toewijden aan de Heer. We bidden met hem, waarna ze samen verdergaan – op zoek naar een nieuw publiek.

"We zaaien onder zweetdruppels in plaats van tranen en hopen dat er in de hemel gejuich klinkt. Een nieuwe samenwerking lijkt begonnen te zijn, en ik ben benieuwd wat dit nog meer zal brengen."

 Een korte impressie van de straatprediking San Pedro Sula.

Geweldig nieuws: Visum

 We hebben geweldig nieuws: afgelopen maandag mochten we ons 5-jarige visum ophalen in de hoofdstad Tegucigalpa. Na zeven maanden wachten is deze stap eindelijk gezet. Wat heertlijk om dit nu achter de rug te hebben! Een ieder die met ons meegebeden heeft: jullie gebeden zijn verhoord. We mogen hier nu zeker vijf jaar aan de slag en verder bouwen aan Gods Koninkrijk.

Ondertussen draait het leven weer volop. Deze week zijn de scholen geopend en hebben Vayenne en Mayra hun eerste schooldag gehad. Op het terrein zijn we druk bezig met klussen en onderhoud, zodat alles goed blijft functioneren en klaar is voor de komende tijd.

Guido bereidt zich intussen voor op een tweedaagse evangelisatie outreach in San Pedro Sula. San Pedro Sula staat bekend als een van de gevaarlijkste steden ter wereld. Het extreem hoge bendegeweld, (drugs)criminaliteit en het zeer hoge moordcijfer maken het tot een plek waar angst en wanhoop vaak de boventoon voeren. Juist dáár moet het evangelie krachtig klinken.

We geloven dat juist op deze donkere plekken het licht van Christus het felst kan schijnen. Bidden jullie met ons mee voor open harten, mooie gesprekken en levensveranderend werk van de Heilige Geest? En natuurlijk ook voor bescherming onderweg en tijdens de outreach.

Een terugreis vol hindernissen

Na een heerlijke tijd in Nederland zijn we inmiddels alweer anderhalve week terug in Honduras. Dat klinkt eenvoudig, maar in totaal waren we 54 uur onderweg.

In Nederland haalden we onze vlucht naar Panama op het nippertje. Een online formulier werkte niet mee, waardoor de spanning flink opliep. Eenmaal in Panama aangekomen, dachten we opgelucht adem te kunnen halen… maar daar werden we bij de gate geweigerd. Voor onze ogen zagen we het vliegtuig vertrekken, zonder ons.

Honduras wilde dat we een gelekoortsvaccinatie hadden voordat we het land binnenkwamen. Dus op naar Panama-stad, waar we het vaccin lieten zetten. Terug bij de luchthaven vond het baliepersoneel dat we tien dagen in Panama moesten blijven zodat het vaccin effectief zou zijn.

Eerder kregen we het bericht dat we met de eerste vlucht ’s avonds mee mochten en deze woorden hebben we herhaald en na wat aandringen werd er uiteindelijk op hoger niveau besloten om ons toch door te laten gaan.

Die nacht reisden we door naar Honduras. Daar aangekomen bleek dat al onze koffers nog in Panama waren achtergebleven. Rond half 4 uur ’s nachts vonden we gelukkig een hotel dat 24 uur open was, zodat we even konden uitrusten. De volgende dag kwam het verlossende bericht, onze koffers waren gelokaliseerd en onderweg naar Honduras.

Na nog een paar uur rijden vanaf de luchthaven kwamen we eindelijk weer aan op onze plek. En nu zijn we weer thuis, zo voelt het ook echt.

Slapen, 2 uur in de nacht luchthaven San Pedro Sula

Blad Zending en gemeente

Beste vrienden,

Door de drukte lukt het ons niet altijd om nieuwe blogs te plaatsen. Gelukkig blijven we onze verhalen wel delen — soms via andere kanalen. Zo verschijnen er regelmatig artikelen van ons in het blad Zending en Gemeente. Die verhalen en ervaringen willen we graag ook hier met jullie delen.

Het blad van Stichting Zending en Gemeente kun je op aanvraag thuis ontvangen. Daarnaast is het heel eenvoudig online te bekijken, zodat je altijd toegang hebt tot de nieuwste edities.

Zending en gemeente

Want ons is een Kind geboren, een Zoon is ons gegeven…" (Jesaja 9:5)

 Want ons is een Kind geboren, een Zoon is ons gegeven…" (Jesaja 9:5)

Wat een geweldige profetie uit het oude testament, opgeschreven ver voor dat onze Jezus is geboren! In deze gezegende tijd van het jaar mogen wij opnieuw stilstaan bij het wonder van Gods liefde: Jezus Christus, het Licht dat in de duisternis is gekomen. Zijn komst brengt hoop, vrede en vreugde.

Dat Hij ons mag vervullen met dankbaarheid voor Gods onuitsprekelijke liefde, en bemoedigen in ons geloof en inzet voor Zijn Koninkrijk. Laten wij samen, wij in Honduras en jullie op jullie plek, getuigen van het Licht dat nooit dooft en ons hart richten op Hem die ons vrede schenkt.

Wij wensen jullie een gezegend Kerstfeest en een nieuw jaar vol vertrouwen in Gods leiding.

Guido en Liesbeth, Mayra en Vayenne en Layca.

Vayenne haar boemschik-creatie

 

Christmas caroling in Honduras

Wij werken samen met o.a. Amerikaanse zendelingen en zij houden van 'Christmas Caroling'. Dit is een traditie van het zingen van kerstliederen, deur tot deur om de feestvreugde te verspreiden en het goede nieuws te willen delen. Natuurlijk wilden wij dit ook eens meemaken en zijn meegegaan. Aangezien we in de bergen wonen klinkt het gezang door het hele dal heen. 

Met z'n allen in een pickup truck zijn we de naar de huizen gegaan om kerstliederen in het Spaans te zingen. En dat klonk zo: 

Spanish christmas song

Christmis greetings

De hondurese wandeling (Vayenne)

bos wandeling               

Wij hadden het best saai in ons tijdelijk huisje en onze hond Layca 

moest uit gelaten worden dus we dachten laten we een 

 bos wandeling maken en hier zijn een paar foto's van ons:

  

     

                                    

Layca

Layca is onze hond. Ze is zwart en ze heeft een rood halsbandje ze is een labrador en ze is de mooiste labrador in het hele land, vind ik. Hier zijn een paar foto's van haar:

 NATUURGEBIED. 

In de plek waar wij gingen wandelen is het heel mooi en er was ook een uitkijk punt en dan kon je de hele stad zien hier zij een paar foto's:

bloemen 

Er zijn prachtige bloemen in die plek en ook kleine mooie blaadjes, maar geen grote bloemen er waren aleen maar kleine bloementjes hier zijn een paar foto's:

boom 

Er was een boom omgevallen ik zag alle boomwortels en veel boomwortels waren er zeker, hier zijn een paar fotos:

Een jongen, de pulperia, witte schoenen en God die werkt.

Op de veranda van de kleine pulpería zag ik twee witte schoenen uitsteken. Het was zondag, de winkel was gesloten. Waarom zat er iemand daar op de grond? 

Toen verscheen een gebruind koppie vanachter de muur. Jesper. Ik herkende hem meteen. 

Jesper is één van de buurtkinderen die vaak op het terrein van de compound voetbalt. Een jongen met een reputatie: opvliegend, moeilijk gedrag, liever op straat dan op school of thuis. Zijn thuissituatie is niet geweldig. Moeder lijkt niet naar hem om te kijken en geeft hem niet de liefde en zorg dat elk kind nodig heeft. Vader is niet in beeld. 

We leerden Jesper kennen in onze eerste week in Honduras. De kinderen hadden een baby roofvogel gevonden en wilden haar grootbrengen. Liefdevol gaven ze haar eten en beschermden haar. Maar op een dag, na een ruzie over een fietsbel, sloeg Jesper in zijn woede de vogel dood. De kinderen waren geschokt. Op dat moment heb ik een klein gebed gebeden, dat hij de Liefde van onze vader mag leren kennen en dat de Heer zijn hart mag raken en veranderen. 

Op een zondag hadden we gasten op bezoek en de oudere jongens van deze gasten vroegen aan Jesper of hij ook een keer wilde meegaan naar de kerk. Jesper wilde wel samen met deze jongens in onze laadbak een keertje naar de kerk. De gasten gingen die week weer naar huis. En toen het weer zondag was geworden maakten wij ons klaar voor de zondagse dienst. En daar zat hij. Alleen. In zijn mooiste kleding. Schoorvoetend vroeg hij of hij met de ‘gringo’s’ mee mocht naar de kerk. 

Waarom vertel ik dit? 

Omdat het een wonder is. Een jongen van elf, zonder aanmoediging, zonder iemand die hem uit bed haalt, trekt zijn nette kleren aan en loopt helemaal alleen naar ons huis. Hij durfde niet aan te bellen. Hij wachtte. Hoopvol. Stil. 

Dat betekent iets. Dat betekent dat hij iets geproefd heeft van onze grote God. Iets dat hem raakt, iets dat hem trekt. Niet door woorden, maar door Zijn aanwezigheid. Door Zijn Liefde. Door iets onzichtbaars dat werkt in zijn hart. 

Jesper zit nog steeds zondags bij de pulpería. Trots met zijn nieuwe jongerenbijbel in de hand. In zijn mooiste kleding. Wachtend.  

ApeTrots

Gisteren was de grote parade – een evenement dat voor de Hondurezen van grote betekenis is.

De scholen laten zien wat ze in huis hebben, en iedereen komt kijken naar de kleurrijke optocht.

Voor Mayra duurde deze parade maar liefst 5,5 uur! En dat met een temperatuur die opliep tot 30 graden. In een volledig uniform, met dichte schoenen en een trommel van 2,5 kilo, heeft ze bijna 2 kilometer lang gedanst en getrommeld. Wat een prestatie!

De school koos voor het prachtige lied: Hij is de machtige van Israël.

In de afgelopen weken heeft de school de leerlingen intensief klaargestoomd. In het begin oefenden ze nog 3 uur per dag, maar in de laatste week werd dat zelfs 5 uur per dag. Maar Mayra heeft doorgezet en karakter getoond. Wij als ouders zijn natuurlijk ape-trots op deze meid! Het was niet makkelijk, maar ze heeft het geflikt!

Hierbij de foto's en een paar filmpjes. Ik hoop dat jullie Mayra herkennen. Mocht je haar niet kunnen vinden, laat gerust een berichtje achter – dan geef ik je een hint!