Twee volle dagen straatprediking in San Pedro Sula

"Ik sta in de volle zon. Tropische hitte van boven de 30 graden en gezonde spanning zorgen dat ik overal zweetdruppeltjes voel rollen. Op straat brengen we een boodschap van hoop en vergeving. Ik spreek in het Engels, Osman vertaalt naar het Spaans. Sommigen knikken instemmend, anderen luisteren geboeid of praten zachtjes. Voor een overheidsgebouw wacht een rij van tientallen mensen onder het toeziend oog van zwaarbewapende soldaten. Dan drukt een wildvreemde ons een ijskoud flesje cola in de hand – een onverwachte bemoediging. We sluiten af met de oproep om in stilte mee te bidden, en enkele hoofden buigen zich."

Op een andere locatie maakt ik veelvuldig oogcontact met een man. Later spreken we hem aan: de man vertelt dat hij verkeerde keuzes heeft gemaakt, maar zich daar ter plekke opnieuw wil toewijden aan de Heer. We bidden met hem, waarna ze samen verdergaan – op zoek naar een nieuw publiek.

"We zaaien onder zweetdruppels in plaats van tranen en hopen dat er in de hemel gejuich klinkt. Een nieuwe samenwerking lijkt begonnen te zijn, en ik ben benieuwd wat dit nog meer zal brengen."

 Een korte impressie van de straatprediking San Pedro Sula.

Geweldig nieuws: Visum

 We hebben geweldig nieuws: afgelopen maandag mochten we ons 5-jarige visum ophalen in de hoofdstad Tegucigalpa. Na zeven maanden wachten is deze stap eindelijk gezet. Wat heertlijk om dit nu achter de rug te hebben! Een ieder die met ons meegebeden heeft: jullie gebeden zijn verhoord. We mogen hier nu zeker vijf jaar aan de slag en verder bouwen aan Gods Koninkrijk.

Ondertussen draait het leven weer volop. Deze week zijn de scholen geopend en hebben Vayenne en Mayra hun eerste schooldag gehad. Op het terrein zijn we druk bezig met klussen en onderhoud, zodat alles goed blijft functioneren en klaar is voor de komende tijd.

Guido bereidt zich intussen voor op een tweedaagse evangelisatie outreach in San Pedro Sula. San Pedro Sula staat bekend als een van de gevaarlijkste steden ter wereld. Het extreem hoge bendegeweld, (drugs)criminaliteit en het zeer hoge moordcijfer maken het tot een plek waar angst en wanhoop vaak de boventoon voeren. Juist dáár moet het evangelie krachtig klinken.

We geloven dat juist op deze donkere plekken het licht van Christus het felst kan schijnen. Bidden jullie met ons mee voor open harten, mooie gesprekken en levensveranderend werk van de Heilige Geest? En natuurlijk ook voor bescherming onderweg en tijdens de outreach.

Een terugreis vol hindernissen

Na een heerlijke tijd in Nederland zijn we inmiddels alweer anderhalve week terug in Honduras. Dat klinkt eenvoudig, maar in totaal waren we 54 uur onderweg.

In Nederland haalden we onze vlucht naar Panama op het nippertje. Een online formulier werkte niet mee, waardoor de spanning flink opliep. Eenmaal in Panama aangekomen, dachten we opgelucht adem te kunnen halen… maar daar werden we bij de gate geweigerd. Voor onze ogen zagen we het vliegtuig vertrekken, zonder ons.

Honduras wilde dat we een gelekoortsvaccinatie hadden voordat we het land binnenkwamen. Dus op naar Panama-stad, waar we het vaccin lieten zetten. Terug bij de luchthaven vond het baliepersoneel dat we tien dagen in Panama moesten blijven zodat het vaccin effectief zou zijn.

Eerder kregen we het bericht dat we met de eerste vlucht ’s avonds mee mochten en deze woorden hebben we herhaald en na wat aandringen werd er uiteindelijk op hoger niveau besloten om ons toch door te laten gaan.

Die nacht reisden we door naar Honduras. Daar aangekomen bleek dat al onze koffers nog in Panama waren achtergebleven. Rond half 4 uur ’s nachts vonden we gelukkig een hotel dat 24 uur open was, zodat we even konden uitrusten. De volgende dag kwam het verlossende bericht, onze koffers waren gelokaliseerd en onderweg naar Honduras.

Na nog een paar uur rijden vanaf de luchthaven kwamen we eindelijk weer aan op onze plek. En nu zijn we weer thuis, zo voelt het ook echt.

Slapen, 2 uur in de nacht luchthaven San Pedro Sula