Nadat ik de schoolkinderen thuis heb gebracht, rijd ik over de CA5: de hoofdweg door Honduras waar gemiddeld elke 1,5 dag iemand omkomt.
Terwijl ik afrem voor een stoplicht, valt mijn oog op een tafereeltje in de middenberm.
Een man zit op de grond met zijn hoofd half omlaag en maakt een verslagen indruk. Naast hem zit waarschijnlijk zijn dochter van een jaar of 12.
Met de gezichtsuitdrukking van een engel legt ze haar hand op zijn schouder.
Ik kan slechts raden naar hun situatie, maar ik weet dat niemand voor de lol in deze middenberm zit—tussen het lawaai, de uitlaatgassen en in alle onveiligheid.
Dit is Honduras in de rauwe vorm zoals ik het heb leren kennen. |
Het leven is hier voor veel mensen keihard, maar wat is dit volk veerkrachtig!
Ik heb hier enorm veel respect en bewondering voor.
In die ene blik opzij werd dit hele plaatje in één keer geschetst: rauw en meedogenloos, maar daaronder de onverzettelijkheid om niet op te geven.
Wat een voorbeeld!
