Het gaat echt goed met ons. Desondanks was het even schrikken een paar dagen geleden.
Mayra is gevallen in huis. Door natte voeten is ze uitgegleden en achterovergevallen op de stenen vloer. Ze had veel pijn aan haar schouder/arm. Omdat we een breuk vermoedde zijn we naar de dichtstbijzijnde kliniek(je) gereden. Daar heeft een arts ernaar gekeken en haar een spuit tegen de pijn gegeven.
Helaas konden ze niet veel meer doen omdat ze geen röntgenfoto kunnen maken en hebben ze een verwijsbrief geschreven voor het dichtstbijzijnde ziekenhuis. (1,5 uur rijden verderop)
Wel hebben ze haar arm gefixeerd en we waren klaar om te vertrekken toen we hoorden dat een jongen ( c.a 12 jaar) een motorongeluk had gehad en met een gebroken arm zat. Aangezien hij en zijn vader geen vervoer hadden, konden wij ook tegelijk hen meenemen. Na een lange rit op een slechte weg in het donker en een niet al te veilige omgeving kwamen we na anderhalf uur rijden aan.
Nu hoor je vaak van zendelingen dat er een moment komt van een kleine of grote cultuurshock, deze hadden we nog niet ervaren, maar toen we daar aankwamen ervaarde we hoe een cultuurshock voelt. We moesten buiten wachten voor het ziekenhuis op 2 rijen houten bankjes met in het midden een doorgang. Wachtend op de harde houten banken zagen we mensen met ernstige hoofwonden, huilende kinderen, iemand die bloed spuugde, volwassenen met tranen van de pijn, gebroken enkels, mensen die door anderen naar binnen werden gedragen en soms iemand op een brancard vanuit de ambulance. Te midden in een sterke geur van katten urine.
Daar zit je dan met je kind, uren te kijken naar alle ellende om je heen; een man met een hoofdwond die al een half uur op een bankje ligt, een man die zich een uur zit te verbijten met een T-shirt om zijn gebroken enkel heen, een vrouw die met een doek staat te wapperen voor een dame die niet goed lijkt te worden en onvoorstelbaar genoeg en man die vanuit het ziekenhuis op een brancard wordt weggereden waarbij alleen zijn sokken boven het witte laken uitsteken, zijn hoofd is al bedekt, de man was dus al overleden.
Inmiddels (2,5 uur wachten) is ook de pijnmedicatie van Mayra uitgewerkt en vragen we ons af wanneer we eindelijk naar binnen mogen.
Eenmaal binnen was de situatie niet veel beter. Overvolle ruimtes, geen bedden maar sta-op stoelen naar achteren geklapt. Personeel droeg geen handschoenen, ook niet als ze bloed van de vloer vegen of als ze een infuus plaatsen. De zwerfkatten zitten zelfs ook binnen in het ziekenhuis en overal zitten en liggen mensen.
Gelukkig bleek Mayra geen schouder uit de kom te hebben of een botbreuk. Ze heeft wel pijnmedicatie (via infuus) gekregen.
Ik denk niet dat we kunnen beschrijven en bevatten wat we allemaal gezien hebben in de 4 uur dat we er waren. Dit was voor ons een echte cultuurshock. Je verwacht zoiets in een oorlogsgebied en niet in Honduras. We hadden verwachten dat anno 2025 dat er voldoende kennis is van hoe dingen te organiseren en de hygiënevoorschriften.
Gelukkig konden we voor de jongen met zijn gebroken arm wel tot zegen zijn met het vervoer naar het ziekenhuisje. Helaas moest hij blijven en is de dag erna geopereerd.
Bij thuiskomst kwamen we erachter dat ook diezelfde avond de kittens van Mayra en Vayenne waren doodgegaan. Mayra heeft ‘s nachts nog de nodige tranen gelaten en dankzij het tijdverschil heeft ze nog een tijdje kunnen bellen met iemand van ons thuis front team (TFT).
Willen jullie iets liefs naar Mayra en ook Vayenne sturen dan vinden ze dit heel leuk. Vermeld je wel je naam bij het bericht?
